nog meer lammetjes

Vorige week maandag kwam ik thuis van mijn werk toen ik een lammetje hoorde mekkeren. “Jaja, ik straks wel je melk brengen” dacht ik maar toen ik naar buiten keek zag ik een veel kleiner lammetje naar de uier van haar moeder zoeken. Ik ging meteen naar buiten en telde 3 van die kleine prutskes. Nadia die ergens in mei moest bevallen (de precieze dekdatum wisten we niet) had op de valreep toch nog besloten om in april te bevallen.
De lammetjes liepen goed rond maar waren wel behoorlijk mager. Als ze mijn vinger gaf begonnen ze er hevig aan te zuigen en ze mekkerden bijna constant, ze hadden duidelijk honger!
Ik lokte en dreef de moeder in de stal, wat nog niet zo simpel is als er buiten vers gras staat. Ik controleerde haar uier, er had nog geen lam van gedronken. Ik melkte haar en ze stampte. Waarschijnlijk stond er te veel druk op de uier waardoor die pijn deed en ze de lammetjes niet toeliet om te drinken.
Maar ik laat me niet afschrikken door een stampend schaap, als je daar al schrik van hebt moet je geen (melk)schapen houden. Ik gaf de melk aan de 3-ling die er dankbaar voor waren. Nu hadden ze toch al iets binnen en konden ze weer even voort.

Wat later op de avond ging ik terug. Nadia werd weer vastgebonden in de stal en ik begon met melken maar telkens ik zag dat er een lammetje naar de tepel zocht dan hielp ik die zodat ze niet meteen werd weggestampt en beloond werden voor hun zoektocht. Ze moesten immers leren om bij hun moeder te drinken, niet bij mij. Maar om zeker te zijn dat ze genoeg dronken gaf ik ze elk nog wat uit de fles.

Dinsdag was een feestdag, gelukkig maar, dan had ik tijd om me met die kleintjes bezig te houden. De kleinste kreeg al snel een naam. Bij het rechtstaan na een dutje naast haar zusje strompelde ze zo onhandig over haar zus dat ze me aan mijn eigen lompigheid deed denken. Deze verdiende het om naar mezelf genoemd te worden: Riente (Zowel haar als mijn naam zijn afgeleid van Katarina). Maar ik kreeg het niet over mijn hart om haar zusjes naamloos te laten dus ook zei kregen een naam. Het eerste wat in me opkwam bij de middelste was Clarissa maar omdat ik dat een verschrikkelijke naam vind maakte ik er ‘Rissa van. De grootste van de 3 was de eerste die zonder hulp van de uier dronk, zij mocht dus wel een stoerdere naam krijgen: Raja.
Ook ‘Rissa kon vrij snel zelfstandig gaan drinken maar Riente ondervond steeds moeilijkheden en werd vaker weggestampt dan haar zusje. Ze vond wel meteen de drinkemmer waar Kyran van drinkt (het duurde Kyran een week voordat hij daar zelf naartoe ging, Riente was nog geen 2 dagen oud) en dat stelde me toch een beetje gerust toen ik woensdag moest gaan werken.

Riente

Woensdagmiddag kwam ik nog snel even naar huis maar dat was blijkbaar niet nodig, de 3 zusjes hadden allemaal een vol buikje. Riente bleef wel de drinkemmer nodig hebben en ik moest Kyran soms apart zetten om er voor te zorgen dat er nog genoeg melk voor Riente over bleef (Kyran is oud genoeg om zijn buik met gras te vullen, hij heeft eigenlijk niet zoveel melk meer nodig). Maar ach, ik ben nu toch al in de routine om 2x per dag melk te maken en de emmer te vullen, dat kon ik nog wel langer volhouden tot ook Riente geen melk meer nodig had.
Tot deze morgen. Ik zag Nadia buiten met ‘Rissa, Raja en Kyran. “Riente zal wel nog ergens in een hoekje liggen slapen” dacht ik. Ik ontbijtte rustig verder en begon dan het melkpoeder op te lossen. Ik kwam in de stal om de emmer te vullen, Kyran had me al lang gezien en stond ongeduldig te trappelen maar Riente lag languit op vloer van de stal, haar blik staarde glazig in het niets. Ze was al koud en stijf, mijn kleine Rienemien.
Dit was het dan. Schaap nr 4 al dat dit jaar het einde zag. Ik zakte er even helemaal door, ik had er genoeg van, van al die dode schapen.
Het duurde even voordat ik de moed had om haar op te nemen en haar te begraven, naast de nieuwe aardbeiplantjes. Haar halfzus en halfbroer liggen waar tot vorig jaar nog aardbeien stonden. Het leek me toch mooier dan naast de prei of de composthoop.
Gelukkig stellen ‘Rissa en Raja het nog altijd goed, net als Kyran, Nadia, Coraz, Trinny en de tweeling. Hopelijk blijft dat ook zo.
En hopelijk vind ik ook leuke mensen waar Kyran en ‘Rissa en/of Raja de rest van hun leven mogen verder zetten.

Slecht begin van de week

Maandagmorgen, het duurde even voor ik uit mijn bed geraakte, de gordijnen open deed en naar buiten keek maar toen mijn ogen over de weides liet dwalen was ik meteen heel wakker. Ik zag een schaap dat op haar rug lag en tevergeefs met haar poten spartelde om recht te komen. Een schaap in die positie is nooit een goed teken. Ik rende naar beneden en naar buiten. Fala en Kyran probeerden om op z’n minst een “goeiemorgen” uit mij te krijgen maar de gedachten aan het schaap achteraan in de wei eisten al mijn aandacht op.
Het bleek Kyrans moeder te zijn. Ze lag op haar zij en had het opgegeven om recht te proberen staan. “Komaan meisje, hup!” probeerde ik haar aan te moedigen terwijl ik aan haar lijf duwde en trok om haar toch recht te krijgen maar ze liet haar kop al hangen. Haar wol begon door de paar warme lentedagen al te lossen waardoor ik minder grip op haar had maar ik wilde het nog niet opgeven. “Komaan meisje!” Ik kreeg haar zo ver dat ze nog een paar keer met haar poten bewoog maar de fut was er uit, haar kop bleef op de grond. Ik snelde naar de stal om wat krachtvoer, de geur van de korrels zouden haar misschien terug motiveren maar ze toonde geen enkel spoor van interesse.
Mijn eerste reactie als er problemen zijn met de schapen is mijn vader bellen maar die zat in het buitenland, ik stond er alleen voor. Ik belde een veearts, meldde dat ik dringend iemand nodig had. Vanaf dat moment was ik verplicht te pendelen tussen wei en huis, ik wilde bij de ooi zijn maar moest ook binnen zijn als de veearts aanbelde. Ik ging nog eens kijken naar het schaap en merkte op dat haar muil er al de hele tijd slap bij hing. Ik opende haar lippen en zag dat haar speeksel bloedrood gekleurd was en er ook al een klein plasje bloed op de grond was gedrupt.
Ik hoopte maar dat de veearts snel zou komen en ging weer naar binnen. Binnen liep ik maar wat zenuwachtig rond, ik moest terug even gaan kijken. Ze schrok even toen ik mijn hand op haar kopje legde maar verder zat er weinig beweging in. “Komaan meisje, niet opgeven” Waar bleef die verdomde veearts?
Toen het zachtjes begon te regenen ging ik wat doeken op haar leggen zodat ze niet nog meer zou afkoelen maar toen ik de blik in haar ogen zag wist ik dat het al te laat was. Ze knipperde niet toen ik aan haar oogleden kwam, ze ademde niet meer, het was gedaan…

Lammetjes

Het Belgisch melkschaap hoort slank te zijn maar 3 van de 4 buiken werden hier de laatste maanden steeds dikker. Van 2 van de schapen begon de uier ook al enorm op te zwellen. Zo’n 2 weekends geleden was het dan zo ver: de eerste lammetjes zouden geboren worden. Al van vrijdagavond stonden zowel ik als mijn vader op scherp. Regelmatig gingen we gaan kijken, checken en controleren maar de lammetjes bleven in de buik.
Dinsdagavond besloot 1 ooi dat het dan toch tijd werd om haar kroost de wereld te laten zien. Ze bleef er zelf heel rustig bij en nam zelfs de tijd om tijdens de bevalling nog een hapje te eten. Ze schonk het leven aan 2 grote stevige rammetjes.

Ooi nr 2 bleef, ondanks dat ze moeite had om te stappen nog steeds haar jongen voor zichzelf houden. Pas donderdagmorgen liet ze haar 3 lammetjes de wereld zien. 2 rammetjes en 1 ooitje.
Ondanks dat haar buik nu een pak lichter was bleef ze moeilijk stappen. Vrijdagnamiddag, toen ik thuis kwam van mijn werk zag ik haar nog steeds op dezelfde plaats liggen als waar ze die morgen lag toen ik vertrok. Wat verder lag het ooilammetje, uitgestrekt en doodstil. Toen ik haar oppakte reageerde ze nog maar ze was al ver weg. Ik ging met haar naar binnen, wikkelde haar in een doek en legde haar met een kersenpitkussentje in een bak maar mijn hulp kon niet meer baten.

Ik ging terug naar de stal, trok en duwde tot de moeder recht stond, melkte haar wat en probeerde de overige 2 lammetjes zo te voeden. Het grootste zoog gretig aan de fles maar het kleinste bokje was heel weigerachtig. Ook als ik de speen in zijn muil dwong, wat een zuigreflex zou moeten teweeg brengen, weigerde hij te drinken. Hoogstens een paar slokjes melk heb ik maar in dat beestje gekregen.

Ondertussen had ik de veearts gebeld en toen die arriveerde was het kleinste lammetje ook al verzwakt. Ze gaf hem nog een paar spuitjes om aan te sterken maar vreesde het ergste.
Voor de moeder had ze ook geen goed nieuws, ook zij moest aansterken en haar heup maakte klikgeluidjes, die zat dus niet helemaal goed. Ze moest rust krijgen, weg van de lammetjes en ze mocht nooit meer gedekt worden. Daarom raadde ze me ook aan om haar te verkopen. Hier schrok ik even van. Een dier dat ongeschikt is voor de fok moet dan maar verkocht worden? Als ik mocht kiezen mocht ze hier rustig haar leventje verder weggrazen, ze is het hier gewoon en dan ben ik zeker dat ze niet onder een bok terecht komt. Maar mijn vader vind het misschien beter om haar aan een kinderboerderij te brengen.

Lammetje nr2 nam ik ook mee naar binnen, wikkelde hem in hetzelfde fleecedekentje waar niet zo lang geleden zijn zusje in gestorven was. Hij ging ook in dezelfde bak met hetzelfde kersenpitkussentje. Dan zette ik snel Fala’s bench op en zette daar het ingeduffelde lam en zijn broer in.

Vlak voor ik ging slapen heb ik ze allebei nog wat laten drinken, de grootste had snel een halve fles binnen, de kleinste had toch met wat meer wil een paar slokjes gedronken. Die nacht ben ik om half 3 opgestaan om nog eens te checken en ze evt nog wat melk te geven maar de kleinste lag al koud en stijf in zijn dekentje, ook voor hem was het te laat.

Zijn broer daarentegen was nog altijd heel levendig en dat is hij nog steeds. Ondertussen loopt hij overdag buiten bij de andere schapen maar s’avonds mag hij nog steeds binnen in de bench slapen. Elke morgen mag ik een vuile stinkende bench uitkuisen, ik geef mijn pauzes op mijn werk op om s’middags naar huis te kunnen om hem melk te geven, hij blaat me s’morgens vroeg wakker en houd me s’avonds laat op met zijn geblaat, het is een koppig manneke dat vooral niet in zijn bench wil blijven maar toch, één blik in die donkere ogen op dat schattige kopje en ik ben weer helemaal verkocht… Het was dan ook onvermijdelijk dat hij een naam kreeg: Kyran.

Hij heeft in de stal een drinkemmer met spenen aan en sinds kort heeft hij eindelijk door dat hij zich daar echt wel zelf mag/moet bedienen. Hierdoor zal ik volgende week niet meer elke middag naar huis moeten komen en als het weer wat warmer wordt ga ik ook proberen om hem buiten te laten slapen. Ik moet wat meer afstand nemen van dit mannetje want ik kan hem zelf echt niet houden. Coraz is hier de ram van dienst, ik ben ook nog steeds verliefd op hem, zijn knappe looks en zijn zachte karakter, en 2 rammen kan en wil ik gewoon niet houden.

Ondertussen broeide ook bij het andere mama-schaap een probleempje. Haar 2 lammetjes dronken beide steeds aan dezelfde kant van de uier. De andere kant zwelde daarom te veel op. Ik melkte die tot beide zijden weer ongeveer gelijk stonden maar toch is die ene kant een beetje ontstoken geraakt. Maar na een paar dagen die ene kant 2x per dag volledig leeg gemolken te hebben is ook dat probleempje opgelost en de lammetjes drinken nu aan beide kanten.

Eventjes goeiedag zeggen aan papa Coraz

Die bokkepootjes zijn zo schattig

Moeke kwam eens de fotografe begroeten

Een filmpje van Kyran
Kyran

Deze wou ik jullie ook niet onthouden: huilende Fala
FalaHuilt

Puppies!

Zondag ben ik samen met newfoundlanderleonberger naar een nest bonte newfy-puppies gaan kijken. De zwarte en vooral de bruine newfies blijven mijn favorieten maar ik moet toegeven dat ook de bonte best wel knap kunnen zijn. Het was een belangrijke dag zondag want dan mochten de toekomstige baasjes hun pup uitkiezen.
Newfoundlanderleonberger kozen voor het teefje met de witte vlek op de neus, zij gaat vanaf nu door het leven als Dieuwke. In het begin leek het voor mij een heel leuk bende puppies maar uiteindelijk stak er voor mij ook eentje bovenuit, een fors reutje met ook een witte vlek op de neus dat nu en dan al wat dominante trekjes liet zien. Of zo’n arrogant ventje ook echt iets voor mij zou zijn is nog de vraag maar ik neem de eerstkomende jaren waarschijnlijk toch geen pup.

mama Reggie

Het hele gezin. Links mama Reggie, rechts papa Cartman. Op de bank helemaal rechts Dieuwke.

puppyknuffelen!

Lezen aub! Belangrijk voor hondeneigenaren.

Het zonnetje begint zich al iets vaker te tonen, het begint al ietsje warmer te worden en de vogels laten zich weer horen. De lente komt er aan en veel mensen beginnen al te dromen van de zomer. Dat is het moment dat ik me verplicht voel om het volgende verhaal met jullie te delen omdat ik hoop dat jullie uit mijn fouten kunnen leren en zo mogelijks het leven van je hond kunnen redden.

Het was een zonnige maandagmorgen in de vakantie. De temperatuur begon al te stijgen, het beloofde een warme dag te worden en ik besloot een wandeling te maken voordat het te warm werd voor Fala. Ze rende en huppelde, mijn vrolijke meid en ik genoten van de het zonnetje. Af en toe leste ze haar dorst in de gracht en trippelde dan weer vrolijk verder.
Heel even verdween ze in de struiken en ik riep haar terug. Was er nu iets vreemd aan haar manier van lopen of beelde ik het me maar in? Ik voelde aan haar poten, aan haar spieren en gewrichten maar ze toonde geen tekenen van pijn. Ik liet haar nog een stukje wandelen en jawel, er was iets vreemd aan de manier waarop ze haar poten neerzetten. Het leek alsof ze geen volledige controle meer had over haar poten en ze die niet meer precies kon neerplanten zoals ze zelf wilde.
Ik ging met haar meteen terug naar de auto maar onderweg ging het steeds slechter met Fala. Ze wankelde steeds meer, wandelen werd steeds moeilijker voor haar. Daarbij stond ze soms even stil om een wit slijm op te hoesten. Ik hoef je niet te zeggen dat ik tegen dan al ronduit in paniek was. Fala wilde gaan neerliggen. Ik wilde haar wel laten uitrusten maar nog belangrijker was dat ze zo snel mogelijk bij de dierenarts geraakte. Ik probeerde haar te dragen maar met haar 40 kg in mijn armen geraakte ik amper vooruit en mijn rug protesteerde. Noodgedwongen zette ik haar terug op de grond en probeerde de moed te vinden om haar te motiveren.
“Nog een klein beetje, we zijn er bijna” zei ik tussen mijn tranen door.
Fala haar ademhaling werd ook steeds luider en ze hijgde zwaar toen ik haar in de auto gekregen had. Het enige voordeel daarvan was dat zolang ik dat hoorde tijdens de rit naar de dierenarts, ik zeker wist dat ze nog leefde. Murphy vond het nodig om nog een tractor vlak voor me te laten rijden maar zodra ik kon stak ik die voorbij, ik trok me nog weinig aan van de verkeersregels, dit was een noodgeval!
Ik belde aan bij de dierenarts, het waren nog lang geen spreekuren maar er moest gewoon iemand aanwezig zijn, dat MOEST gewoon! Na wat een eeuwigheid leek kreeg ik antwoord door de speaker. “Er is iets met mijn hond!” huilde ik. Het leek weer een eeuwigheid te duren maar dan kwam de dierenarts de deur openen.
“Ze is vergiftigd” wist ze meteen en dacht eerst aan rattenvergif. Maar hoe of waar zou Fala daar aan geraakt kunnen zijn? Ze kreeg een middel ingespoten om haar te doen braken, dat vergif moest er zo snel mogelijk uit. Fala kokhalsde en braakte een hele plas water uit,veel meer had ze die dag ook nog niet binnen gekregen. Dan werd het voor de dierenarts duidelijk dat het geen rattenvergif was maar hoogstwaarschijnlijk een vergiftiging door blauwalgen, bacteriën die in stilstaand water leven en het giftige cyanide produceren.

een voorbeeld van hoe blauwalgen er uit zien

Fala bleef maar kokhalzen en had een middel nodig om dat te stoppen. Ondertussen werd ook een antigif klaargemaakt en ingespoten. Fala hijgde nog steeds hard en liet alles maar gebeuren. De dierenarts en haar assistente bleven kalm waardoor ik de illusie kreeg dat het minder erg was dan het leek. Ik begon zelf wat te kalmeren en stopte met huilen maar de hele tijd bleven mijn handen door haar vacht gaan.
We wachtten maar Fala haar toestand leek maar niet te beteren, integendeel. Ze kreeg nog een dosis antigif en we wachtten tot dit zou aanslaan. Maar Fala zakte steeds verder weg. Dan nam de dierenarts het besluit dat Fala die dag daar moest blijven. ze zou een baxter krijgen en regelmatig een nieuwe dosis tegengif, de dierenarts zou alles doen om haar er door te helpen maar ze kon me niks beloven. Ik wist wat dat betekende.
Toen mijn meisje op de draagberrie gelegd werd reageerde ze niet meer. Ze snakte naar adem, steeds weer opnieuw. Ik volgde haar naar de ruimte waar Fala in een kooi gelegd werd. Ik gaf haar nog een knuffel maar ze keek niet op, ze kwispelde niet, zelfs de blik in haar ogen veranderde niet. Ze hapte naar adem. Was dit de laatste keer dat ik haar zou zien?
Ik hoopte maar dat ze niet te veel zou afzien. De dierenarts vroeg of ik iemand wilde bellen. Nee, wie kon me nu nog helpen? Tijdens de rit naar huis kwam het liedje The final countdown op. Ik sloeg kwaad de radio uit, zo’n muziek was nu op z’n minst gezegd erg ongepast. Eenmaal thuis probeerde ik mezelf af te leiden maar een boek, de computer, de tv,… niks kon me boeien, ik kon alleen maar aan mijn meisje denken. Voor het eerst wist ik hoe het voelt om verloren te lopen in je eigen huis.
In de namiddag kreeg ik een eerste update van de dierenarts. Fala was stabiel gebleven, niet slechter maar ook niet beter. Ik was opgelucht dat ze nog leefde maar ik vond het verschrikkelijk om te weten dat ze na al die uren nog steeds moeite had om te ademen. Mijn meisje, mijn lieve beremeid, wat had ik haar aangedaan?
Die avond belde de dierenarts terug. Fala was aan de betere hand, ze kon al recht staan en was zelfs al even naar buiten geweest. Met dat goeie nieuws kon ik mezelf genoeg kalmeren om te slapen.
De volgende dag belde de dierenarts opnieuw. Met Fala ging het steeds beter. Nu had ze alleen maar rust meer nodig en die kon ze thuis ook krijgen. Ik sprong meteen de auto in en ging haar halen. Ze zag er mager uit en had erg weinig energie maar ze leefde nog en ze was blij me te zien.

De dagen er na heeft ze erg veel geslapen en gerust. Pas aan het einde van de week had ze genoeg energie om met haar een kwartiertje te wandelen. Veel meer moest het nog niet zijn. Langzaamaan werd ze terug haar oude gekke zelf, de wandelingen werden stelselmatig verlengd en ze kreeg haar enthousiasme terug. We konden terug naar de hondenschool en Fala leek het hele voorval vergeten te zijn.
Maar ik niet. Het is ondertussen al bijna 3 jaar geleden maar ik weet nog heel goed hoe ik me die dag voelde en nog steeds voel ik me schuldig dat ik haar zoiets heb laten overkomen. Nu neem ik meestal zelf water mee zodat ze haar dorst veilig kan lessen, vooral op warme dagen en op lange wandelingen vertrek ik niet zonder water. Fala weet dit en heeft geleerd om om water te ‘vragen’ al probeert ze ook nog vaak uit grachten en plassen te drinken.

Let dus alsjeblieft heel goed op waar je je hond laat drinken, vooral op warme dagen omdat dat de blauwalgen actief zijn. Laat ze ook niet zwemmen in water waar mogelijks blauwalgen in zitten, tijdens het zwemmen kunnen ze ook gemakkelijk een slok water binnen krijgen.
Blauwalgen zien er uit als een olie-achtig laagje op het water en komen vooral voor in stilstaand water.

Fala’s medische zoektocht + Danté

Woensdagavond ben ik met Fala nog eens naar de dierenkliniek geweest. De arts die Fala normaal gezien behandelt was er niet dus was het haar collega die nog eens naar Fala haar oogje keek. Het ziet er al veel beter uit, de irritatie is eigenlijk volledig weg en dat zonder enige medicatie. De labotesten waren negatief dus werd er geconcludeerd dat het wel een voedselallergie moest zijn.
Ik moest nog 2 maanden doorgaan met het strenge dieet en daarna kon ik beginnen met elke soort voeding 1 voor 1 minstens 2 weken uit te proberen. Euh, nóg 2 maanden? Fala volgt al 2 maanden dat dieet. Jaja, nog eens 2 maanden, de eerste maanden was om te testen hoe ze reageert op de voeding, nu moet het nog eens voor echt. Dan kun je testen of ze reageert op vb dentastix of een bepaalde soort koekjes. Mijn hond heeft ook voedselallergie en… Ze ratelde maar door en ik was te geschokt om haar nog eens te onderbreken. Voorheen werd me gezegd het minstens 6 weken vol te houden. Het duurt 4 weken voordat alle stoffen uit het lichaam zijn en daarna kan je het effect van de hypo-allergene voeding pas duidelijk zien.
Over 2 x 2 maanden was er nooit iets gezegd en ik snapte de uitleg van het waarom ook niet.
Na 2 maanden hypo-allergene voeding is de irritatie compleet verdwenen dus concludeer ik dat ze op die voeding niet reageert. Tevens heeft ze al 2 maanden niet stevig kunnen kauwen en verslapt haar motivatie om te luisteren zonder lekkere hapjes.

Donderdagavond ben ik dan begonnen met de eerste test: runderpens. Daar had ik nog een zakje van liggen, kan ik geven als kauwmateriaal en de dunnere stukken kan ik breken en als beloningshapjes geven.
Gisterenavond gingen de runderpensstukjes mee naar de hondenschool. Ik merkte meteen een groot verschil. Fala had weer volledige aandacht voor mij en was veel enthousiaster om te werken. Dat gecombineerd met een leuke variatie aan oefeningen zorgde voor een heel plezante les.
De houdingen met een rij mensen/honden tussen ons gingen verbazend goed. Fala ging netjes op de plaats achter de tonnen liggen. De houdingen achter de tonnen deed ze ook super al moest ik wel een bijcommando geven om te voorkomen dat ze zich te ver verplaatste om me te kunnen zien. Ze bleef mooi liggen en zitten terwijl de baasjes een bal naar elkaar schopten. En als afsluiter nog een leuke: 3x blaffen en dan zwijgen. Fala vond het allemaal geweldig en deed het vol plezier en als je dan ziet dat er border collies in de groep zitten die met sommige oefeningen toch problemen hadden maakte me dat nog een tikkeltje trotser op mijn newfy-meid.

Dinsdagavond klikte ik nietsvermoedend op de link van pets.be in mijn favorieten. Een seconde later keek in de goudgele ogen van een lichtbruine newfoundlanderteef. Een blik als die van Fala en dezelfde vrolijke uitdrukking. Danté had op slag mijn hart veroverd, ze intrigeerde me. Dezelfde ogen, dezelfde vacht, zou het familie van Fala kunnen zijn? Was ze een (half)zus? een nicht? Ik wilde weten van waar ze kwam, wat haar verhaal was, of ze ook karaktertrekjes van Fala zou hebben.

Fala of Danté? Wie kan raden wie wie is?

Eergisteren stuurde ik een mailtje naar Helping dogs, misschien kon ik haar tijdelijk opvangen en haar zo beter leren kennen. Gisterenavond kreeg ik antwoord: er is al zoveel interesse in Danté dat een tijdelijk opvanggezin niet nodig is.
Gemengde gevoelens. Ik vond het super voor Danté dat ze zoveel belangstelling kreeg. Voor haar is het ook beter om meteen naar een vaste thuis te gaan in plaats van een tussenstop te moeten maken in een opvanggezin. Maar hierdoor miste ik wel de kans om deze mysterieuze Fala-look-alike te ontmoeten.
Onderaan de antwoordmail prijkte nog een laatste zinnetje “…maar misschien kunnen we bekijken of je eventueel een andere hond wilt opvangen ?”
Herplaatsers/asielhonden opvangen, het is een droom van me die ik zo graag wil waarmaken maar die ik ofwel uitstel of die door omstandigheden dan toch niet doorgaat. Er zijn nadelen aan waaraan ik me probeer vast te houden maar soms heb ik zwakke momenten zoals hier met Danté of bij dringende gevallen waarbij mijn hart breekt.
Nog een droom van me is om een hond adopteren maar ook daar kan en mag ik niet licht over gaan, al spookt dat idee al jaren door mijn hoofd. Ik kan ook niet (meer) alleen aan mezelf en de dieren die ik nu heb denken maar moet ook rekening houden met wie ik later zal samenleven. De twijfel woelt door mijn hoofd en haalt daar alles overhoop, op zoek naar een duidelijk antwoord. Maar een simpele ja of nee voldoet hier niet. Wat de toekomst brengt weet ik nog niet maar het is wel zeker dat er veel honden in zullen voorkomen.

Sneeuw

Ik en gsm’s verliezen gaat net zo goed samen als Fala en sneeuw. Hoe vaak is het al niet gebeurd dat mijn trouwe communicatievriend gewoonweg foetsie is, of in de wasmachine beland, of in het zwembad of weet-ik-veel-waar. Gisterenmorgen vond ik mijn gsm weer niet meer. Alle broek- en jaszakken doorzocht, overal gekeken waar ik hem kon achtergelaten hebben maar ik vond hem niet. Ik belde er naar maar ik hoorde hem nergens rinkelen. Ik belde nog eens en door de vaste telefoon hoorde ik tuuuuut…….tuuuuuut…… en dan ineens tuut-tuut-tuut-tuut. Ik legde af en belde nog eens, deze keer ging hij meteen over naar mijn voicemail. Mijn gsm lag uit. Geen paniek, dacht ik, de batterij is waarschijnlijk plat. Maar dat maakte het zoeken er niet gemakkelijker op.

Fala en sneeuw gaan net zo goed samen als ik en gsm’s verliezen. Toen ik vrijdag op mijn werk de eerste sneeuwvlokjes tegen mijn gezicht voelde kwam er spontaan een lach op mijn gezicht. Ik kon er niet aan weerstaan om tussen het werk door naar die dwarrelende witte vlokjes te staren, die maken me altijd zo gelukkig. Zelfs het feit dat ik er met de auto door moest om thuis te geraken kon mijn pret niet bederven. Met gemengde gevoelens van angst en geluk bolde ik naar huis. Daar stond Fala al kwispelend en springend op me te wachten. Het sneeuwt! Het sneeuwt!
De vrijdagse les hondenschool werd vervangen door een winterse wandeling. Fala vond het heerlijk en dolde, rende en rolde door de sneeuw. Het fototoestel ging ook mee en ik hurkte neer om foto’s op Fala’s hoogte te kunnen nemen.

Fala doet me altijd een beetje aan een wolf denken als ze dit doet. Met de sneeuw lijkt dat plaatje helemaal te kloppen

Zaterdagmiddag dacht ik daaraan terug, waarschijnlijk was mijn gsm toen uit mijn zak gevallen. Ik ging terug naar die plek en inderdaad, daar lag mijn gsm, mooi in de sneeuw gedrukt door een bandenspoor. Was dit het einde van mijn trouwe communicatievriend?
Ik haalde hem uit de sneeuw en hij zag er nog verbazend goed uit. Ik nam hem mee naar huis waar ik hem even liet drogen en er daarna de oplader op aansloot. Het schermpje lichte op en het logo van een opladende batterij kwam tevoorschijn. Ik zette mijn gsm aan en hij reageerde normaal. Enkel een paar pixels waren donkerder van kleur maar hij functioneerde nog perfect. Vandaag zijn ook de andersgekleurde pixels verdwenen en heb ik terug een volledig perfecte gsm.

Slaap zacht Yana

Normaal gezien ging ik schrijven over de wandeling die ik met Fala deze avond gemaakt heb, over hoe mooi de zonsondergang was, over hoe we verdwaalden en ik compleet niet meer wist waar we waren, over hoe het al donker en koud werd en over hoe we dan toch de auto terug vonden. Maar dit alles valt in het niets, dit alles is onbelangrijk geworden, zinloos om erover te schrijven.

Ik ben in shock.
Enkele maanden geleden verloren we Daphné en vandaag verloor ik weer een vriendin die me nauw aan het hart lag. Mooie knappe zwarte Yana, een newf zo mooi dat ik er bijna jaloers op was.
Lieve Yana die altijd klaar stond voor koekjes en knuffels
Zorgzame Yana die altijd blaffend tussen kwam als er te fel gespeeld werd
Waterrat Yana die moeilijk uit het water te houden was
Trouwe Yana die nooit ver van onze zijde week
Speelse Yana met wie Fala kon ravotten

Slaap zacht Yana,
Droom zoete dromen
van hoe je rende
over strand en over velden
van luieren
en niet te hoeven luisteren
Droom over Dyango en Gissell, Gossip en Baziel
en droom er ook eentje over Fala alsjeblief
Droom over je baasjes die onvoorwaardelijk van je hielden
en nog zoveel meer tijd met jou wilden.

Droom zoete dromen, Yana
Slaap zacht, lieve beer

Heel veel sterkte aan de baasjes van Yana *dikke knuffel*

Hondenschool

Vrijdag de 13e was de eerste les van dit jaar. Door de feestdagen had de hondenschool een paar weken stil gelegen en door Fala haar hypo-allergeen dieet kan ik geen gebruik maken van haar meest favoriete lekkernijen. Dit zou dus een helse les worden.
Ik nam 3 verschillende speeltjes mee waarvan ze 2 zelf gekozen had in de hoop dat ze het spelen deze keer niet snel beu zou zijn en ik dat dus als beloning kon (blijven) gebruiken. Daarnaast ben ik niet gaan wandelen met haar zodat ze vermoeidheid niet als excuus kon opbrengen om niet te spelen maar dat betekende ook dat ze meer dan genoeg energie had om het varken uit te hangen en ze sneller afgeleid zou zijn.
Toen we aankwamen aan de hondenschool beklaagde ik me al dat ik niet op zijn minst even had geravot had in de tuin met Fala want ze trok en sleurde aan de lijn. De eerste oefening was ook al meteen niet een van de gemakkelijkste. We oefenden de houdingen maar voor elke houding moesten we een hond doorschuiven. We stonden dus telkens naast een andere hond terwijl we onze eigen hond een commando gaven. Zoiets is niet gemakkelijk voor Fala maar ze deed het beter dan verwacht. Natuurlijk moest ze de persoon naast haar eens begroeten maar ze bleef tenminste in de buurt van waar ze moest zijn en luisterde naar wat ik zei.

De volgende oefening: elk ging aan een van de 4 kegels staan en dan de hond de plaats tonen die simpelweg de dichtstbijzijnde hoek van het terrein was. Dan terug naar de kegel en als de lesgever ‘start’ zei moesten alle honden zo snel mogelijk naar de plaats. Zodra je hond op de juiste plaats lag moest de baas op de stoel in het midden gaan zitten. Wie eerst was, was gewonnen en daarna werd dit herhaald met de overblijvers tot ook de 2e, 3e en de verliezer bekend was. Een soort van naar-de-plaats-stoelendans dus. Ik begon al te lachen. Omdat ik dit een leuke en originele oefening vond maar ook omdat ik al wist hoeveel ik zou sukkelen en dat ik als laatste zou overblijven.
Bij het tonen van de plaats legde ik mijn leiband om toch iets tastbaars te hebben en ik gaf Fala daar al een paar brokjes in de hoop dat ze zou begrijpen dat deze keer niet het matje maar de leiband de plaats was. Toen het startsignaal gegeven was zei ik tegen Fala “naar de plaats!”. Fala leek op dit moment gewacht te hebben, ze rende als een bezetene naar haar leiband, draalde er even rond en ging na een bijcommando gaan liggen. Vol verbazing stapte ik richting stoel, mijn verbazing groeide toen ik zag dat die nog niet bezet was en dat er zelfs nog niemand aanstalten maakte om er naartoe te rennen. Zo kreeg ik de kans om ongestoord als eerste op de stoel te gaan zitten.

Dan nog een oefening waarvan ik verwachtte dat die niet goed ging aflopen. Eerst moesten we een apport leggen, daarna naar het andere plein gaan, 3 maal rond de hond wandelen en dan moest de hond zijn apport gaan halen. We hadden eerder al gelijkaardige oefeningen gedaan en Fala vergat telkens dat we überhaupt met een apport bezig waren. Maar deze keer vertrok Fala vol goeie moed en met een beetje zoeken vond ze al snel haar apport en bracht hem trots terug naar haar nog trotsere baasje.

Maar na deze mooie prestaties ging het bergafwaarts. Bij de onderbreking twijfelde ik of ik een “zit” of een “neer” (=liggen) zou vragen en in mijn verwarring riep ik “stop!” wat Fala helemaal niet kent. Daarenboven wilde Fala niet blijven zitten en heb ik haar verschillende keren moeten terug zetten. Gelukkig loopt ze dan meestal recht naar me toe of kan ik haar bij mij roepen met het commando “HIERRRRR!” dat ik echt luid roep en waarbij ik de R lang laat rollen. Dat is de enige manier van hierkomen dat bijna feilloos werkt en ik ben blij dat ik die gevonden heb, vroeger kon ik nog een half uur staan roepen om haar dan toch achterna te lopen en te vangen.

Gelukkig bleef Fala wel zitten wanneer dat écht nodig was. De zwarte poedel uit de groep die ook haar streken nog lang niet kwijt was vond het namelijk hoog tijd om haar ererondje te lopen en passeerde daarbij tussen mij en Fala. Gelukkig weerstond Fala de immens grote verleiding om de poedel achterna te lopen.
Maar voor de rest vond Fala het niet nodig om lang ter plaatse te blijven, ook niet bij de blijfoefening waarbij de baasjes het plein verlieten. Nochtans kan ze dit perfect maar deze keer moest ik haar steeds opnieuw terug zetten. Het irriteerde me, ook de HIERRRR! werkte niet meer en zelfs als ik aan het einde van de oefening terug naar haar ging vond ze het nodig om steeds weer recht te staan.

Ik vond het jammer dat de laatste oefeningen minder goed gingen -waarschijnlijk had ze gewoon té veel energie- maar dat maakte me niet minder trots over de resultaten van de eerste oefeningen.

Kort berichtje

Een kort berichtje maar met voor sommigen misschien wel een wijze les, voor anderen is het eens een opfrissing: honden hebben ook regelmatig bevestiging nodig!
Gisteren was ik met Fala een toertje gaan lopen. Ik ben daar mee begonnen om Fala in de winter de nodige extra beweging te geven maar het houd ook mijn conditie op peil. We waren goed begonnen, Fala liep vlot voor mij maar net traag genoeg zodat ik haar gemakkelijk kon bijhouden. Een tijdje later begon Fala te treuzelen, ze bleef regelmatig snuffelen en sjokte maar wat achter me aan. Het werkte me op mijn zenuwen want ik wilde lopen, ik wilde vooruit! Maar tegelijk was ik ook bezorgd, voelde ze zich niet goed?
Toen we bijna aan het einde van ons rondje waren ontdekte ik dat ik helemaal nog niet gezegd had tegen Fala dat ze goed gelopen had. Toen liep Fala net voor me en ik riep “goed zoooo!” Fala keek me heel kort aan en ging meteen in een hogere versnelling. De rest van het rondje heeft ze weer vol plezier voor me gelopen.